Om even bij stil te staan

Een dezer dagen.. Mijn beste vriend opende een lade in de commode van zijn vrouw en haalde er een pakje uit dat in vloeipapier was gewikkeld. Het was niet zomaar een pakje: er zat lingerie in. Hij gooide het papier opzij en keek verdrietig naar de zijde en het kant. “Ik kocht dit voor haar toen we voor het eerst in New York waren. Dat moet acht of negen jaar geleden zijn. Ze heeft het nooit gedragen. Ze wilde het voor een bijzondere gelegenheid bewaren. En nu denk ik dat dit het juiste moment is.” Hij liep naar het bed en legde de lingerie bij de andere spullen die de begrafenisondernemer zou ophalen. Zijn vrouw was overleden. Hij draaide zich naar mij om en zei: “Bewaar nooit iets voor een bijzondere gelegenheid. Elke dag dat je leeft, is een bijzondere gelegenheid.” Ik denk altijd aan die woorden terug. Ze veranderden mijn leven. Vandaag lees ik meer dan vroeger en maak ik minder schoon. Ik zit op mijn terras en geniet van de natuur, zonder op het onkruid in mijn tuin te letten. Ik breng meer tijd met mijn familie en vrienden door en werk minder. Ik begreep dat het leven een verzameling ervaringen is die je moet koesteren. Vanaf nu berg ik niets meer op om het te bewaren. Ik gebruik mijn kristallen glazen elke dag. Als ik zin heb, draag ik zelfs mijn nieuwe jas naar de supermarkt. Ook mijn lievelingsparfums gebruik ik wanneer ik dat wil. Zinnen als “ooit...” of “een dezer dagen...” bestaan niet meer voor mij. Ik heb ze uit mijn woordenschat geschrapt. Als iets de moeite waard is, wil ik het hier en nu zien, horen en doen. Ik weet niet helemaal zeker wat de vrouw van mijn vriend zou hebben gedaan als ze wist dat ze er morgen niet meer zou zijn. Een morgen waarvan wij allemaal zo lichtzinnig uitgaan. Ik denk dat ze haar familie en een paar goede vrienden zou hebben gebeld. Misschien zou ik ook enkele oude vrienden bellen om het goed te maken en me te verontschuldigen voor vroegere ruzies. Vooral de gedachte dat ze nog één keer Chinees, haar lievelingseten, zou willen gaan eten, vind ik mooi. Het zijn die kleine, ongedane dingen die me erg zouden dwarszitten als ik wist dat mijn dagen geteld waren. Het zou me ook verdriet doen als ik bepaalde vrienden niet had gezien met wie ik “een dezer dagen” contact wilde opnemen. Het zou me verdriet doen te merken dat ik de brieven die ik “een dezer dagen” wilde schrijven niet had geschreven. Het zou me verdriet doen dat ik mijn dierbaren niet vaak had gezegd hoeveel ik van hen hield. Nu zal ik niets meer missen, uitstellen tot morgen of bewaren als het vreugde en gelach in mijn leven kan brengen. Ik zeg tegen mezelf dat elke dag bijzonder is: elke dag, elk uur en elke minuut. Maar als je het te druk hebt om een paar minuten vrij te maken en “ooit...” zegt, kan dat morgen lang op zich laten wachten en doe je het misschien nooit... Onbekende auteur