Afdeling Destructieve Proeven

Ooit vroeg een vriend me... “Welke kant ga je op, maat — naar een nieuwe mens, of juist het tegenovergestelde?” Geen flauw idee.. Soms wil ik mijn mond opendoen en maar blijven praten. Soms woedt er zo’n storm in mijn hoofd dat ik denk.. als dat allemaal ooit een uitweg vindt, veeg ik de halve aardbol weg met de kracht die zich in mijn bewustzijn heeft opgehoopt.. Soms wil ik gewoon ergens anders zijn.. ergens waar het verschrikkelijk stil is.. ergens waar ik zo hard kan schreeuwen dat de hele ruimte zich vult met het gevoel.. mijn gevoel.. Ik heb het idee dat ik op veel plaatsen tegelijk wil zijn, maar als ik op maar één ervan was, zou ik me dood vervelen. Waarom verwachten we altijd dat een bal door de muur gaat als we hem ertegen schoppen? Waarom heeft niemand een manier uitgevonden om je ziel op te scheppen en door de afvoer te gieten? En als toch niets zin heeft, waar dienen vragen dan voor??!! Ik weet niet hoe ik de stilte in mijn hoofd anders moet omschrijven.. Ik hoop dat je geen ernstige biografie verwachtte.. schenk jezelf iets kleins in en klik maar verder.. ik zou de richting aanwijzen, maar mijn arm slaapt..