De wilde paarden van de dood

Wanneer de herders van middernacht hun kudden wolken voortdrijven langs wegen van maanlicht naar ons toe, galopperen zonder hoefijzers de wilde paarden van de dood. De moordenaars, de stille hengsten, bereden door ruiters zonder lichaam, hun zwijgende, droeve schimmen. Als ze op de witte wegen verschijnen, verbergt zelfs de maan zich van angst. Waar komen ze vandaan? Wie kan het weten? Wanneer de wereld slaapt, verzonken in schemer, laten ze de stijgbeugels zakken en houden halt, en altijd wacht minstens één hengst onder hen op een nieuwe ruiter. En dan zullen ze voor hem stilstaan, ademloos en bleek springt hij op zijn rug, langs een maanweg op zoek naar nieuwe ruiters zullen ze weer geruisloos vliegen, de wilde paarden van de dood.