Lange nachten, lange dagen

Lange nachten, lange dagen, gedachten, gevoelens en dromen, van diep vanbinnen keert een herinnering terug, schroeit een wonde en raakt het hart... Je slaat je ogen neer, verbergt het geheim, maar je ziel huilt een bittere traan... Je wilt vergeten, maar je kunt het niet, hij staat daar voor je als vergif — zoet, sterk, brandend, fataal, je wilt een slok nemen, maar je mag niet... De lippen spreken leugens, terwijl de ogen rusteloos dwalen, uit de handen stroomt begeerte, en de ziel is vol duisternis... Hij maakt van je zwakte een wapen, en richt het met de scherpe kant weer op jou... Laat de wonde leven, zomaar, om haar te laten bestaan, maar een schurk was die man niet, hij "beschermde" je hart....!